Σιέστα

  Η ουρά απλώνεται ώς τα πέρατα του ορίζοντα σα γραμμή από μπαρούτι σε ναρκωμένο σαμποτάζ Μπρος στη Προκρούστεια Κλίνη Άλλοι σκυφτοί κι άλλοι στων ποδιών τις μύτες Χαϊδεύουν στερνά τη μονάκριβη τους υπερβολή Στο τσεκούρι του ίσου και τη κλωστή του δίκιου Υπήρξαν κάποιοι  που γέννησαν σπινθήρα Κι έσβησαν σε σάλιο γνωστικών Ροδόχροο σπέρμα εκείνων … Continue reading Σιέστα

Ιντερσυντέλικος

Με βήμα σερνάμενο σπρώχνω στωικά, φέρετρο λευκό της νιότης, ανάμεσα σε δυό σημεία φυγής, στης μαδαρής ατράπου τις γωνίες. Ανυπόδητος, μελαγχίτων κι ασκεπής, νύχτα ασβολερή κι άφεγγες γαλαρίες, μένουν δυο πόδια κι όψη μιά, διαόλου και θεού προδότης. Νιότη βαριά, νιότη τεμπέλα, νιότη στο γόνυ χορεμένη, τρύπα στης μνήμης το κουτί, νιότης λωβοί ξεχειλωμένοι, νιότη λεκιασμένη … Continue reading Ιντερσυντέλικος

Κρόνος στο 8ο Οίκο

Όλα φαίνονται τόσο μικρά από δω σχεδόν δύο διαστάσεων! Μήπως είμαι η τρίτη,η φαρμακερή; πρέπει να σκεφτώ,να συγκεντρωθώ τα όλα μου σε μια βαλίτσα πριν μαζευτούν τα μυρμήγκια κι ανηφορίσουν το τοίχο. Ξάφνου ήρθε στο νου ο Τρελός Κόσμος όμως τα παιδιά έχουν μάθημα κι ο δάσκαλος κατοικεί στο ρετιρέ.. -Κατέβα κάτω! -Πιο γρήγορα από … Continue reading Κρόνος στο 8ο Οίκο

Φωνή Βοός εν τη ερήμω

Φόρεσε μόνο του τις χειροπέδες κι εξήλθε των θυρών καρπό με καρπό παλάμη στη παλάμη μα κάτω και πάνω κι έξω απ’των χεριών το κύκλο αέρας παγερός και μέσα του καμίνι ξεχνώντας πώς έτσι οι στρόβιλοι γεννιούνται αποτυπώνοντας, στο χώμα μιας αγκαλιάς ασύδοτης, που συνέθλιψε και συνέτριψε, τους κύκλους δυο δέσμιων χεριών.

Κηλίδες χοής κάτω απ’το χαλί.

Φύσηξε στο κερί,στη πιο ακμαία του φλόγα και κάθισε στο σκοτάδι στη μνήμη της πρώτης σπίθας Έπειτα γκρέμισε το πίνακα,στη πιο λαγαρή του έκφραση κι ατένισε το τοίχο στη μνήμη της πρώτης πινελιάς Και στάθηκε μέρες,στάθηκε μήνες,στάθηκε χρόνια που ήσαν ώρες στα μουσκεμένα κάρβουνα του νόστου δυο στιγμών, στάχτη στα μαλλιά, του μιάσματος η όψη … Continue reading Κηλίδες χοής κάτω απ’το χαλί.

χωρίς κολλαγόνο

Μ’όλα τα νύχια στου στέρνου  σταυροδρόμι στη πλατεία των παθών κι αφύλακτη διάβαση γαμήλιων πομπών κι οκνηρών επιταφίων σκίζω τη σάρκα στα δυό γυμνός επιδειξίας που δεν έμεινε τίποτε να γδύσει και στο μέσα  ζάρες, γραμμές στου χρόνου το κελί μετρούν μέχρι λευτεριά κι η πρώτη άτσαλη πιο βαθιά γέννησε γραμμές κι όχι λαγούμια ζάρες πίσω … Continue reading χωρίς κολλαγόνο