Κηλίδες χοής κάτω απ’το χαλί.

Φύσηξε στο κερί,στη πιο ακμαία του φλόγα

και κάθισε στο σκοτάδι

στη μνήμη της πρώτης σπίθας

Έπειτα γκρέμισε το πίνακα,στη πιο λαγαρή του έκφραση

κι ατένισε το τοίχο

στη μνήμη της πρώτης πινελιάς

Και στάθηκε μέρες,στάθηκε μήνες,στάθηκε χρόνια

που ήσαν ώρες

στα μουσκεμένα κάρβουνα του νόστου

δυο στιγμών,

στάχτη στα μαλλιά, του μιάσματος η όψη

χωρίς διευκρινίσεις

στ’αμέτρητα γιατί

Διότι κάτι

κάτι αστράφτει,κάτι αναβλύζει

σαν αίμα στο φονικό

σα δάκρυ,σε πλάτης αλαργεμό

σα λάβα στης Πομπηίας το κουρμπάνι

κάτι

που καίγεται πριν σβήσει

και ψύχεται πριν στερέψει

πριν του ξεθωριάσματος το φαιό

γλιστρήσει σε σαλιάγκων ρότες

και ρίξει στο ποτήρι στάχτη

όχι

δε συνηθίζει το τέλος

το προκαλεί

από παύλα σε παύλα

η στάση πριν το άλμα

να θρέφεται απ’το βάσκανο

να χαιρετά το φάσκελο

κι άπτυστος να προχωρά

αφήνοντας πάντα δυο κάλυκες

έναν απ’αυτόν

κι έναν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s