Ιντερσυντέλικος

Με βήμα σερνάμενο σπρώχνω στωικά,

φέρετρο λευκό της νιότης,

ανάμεσα σε δυό σημεία φυγής,

στης μαδαρής ατράπου τις γωνίες.

Ανυπόδητος, μελαγχίτων κι ασκεπής,

νύχτα ασβολερή κι άφεγγες γαλαρίες,

μένουν δυο πόδια κι όψη μιά,

διαόλου και θεού προδότης.

Νιότη βαριά, νιότη τεμπέλα,

νιότη στο γόνυ χορεμένη,

τρύπα στης μνήμης το κουτί,

νιότης λωβοί ξεχειλωμένοι,

νιότη λεκιασμένη ακουαρέλα,

νιότη του πόνου ερωμένη,

σε κιγκλιδώματα λεπτά ν’ακροβατεί,

νιότη στο γόνυ σφαγιασμένη.

Εκτός κι επί τ’απαυτά στις ράγες,

σκοντάφτω κι ο ελιγμός χορός μου,

σε ταξιδευτών σκουπίδια

και κόκαλα ταξιδιωτών.

Στη τσέπη καρφιά και ροκανίδια

και ρέστα αγίων μαστροπών,

αιώνια Παρασκευή,με μια αποσκευή

σε φέρετρο λευκό η φλύαρη σωρός μου.

Άγουρη κι αδάγκωτη κι αιώνια κρεμασμένη,

σε φιδιών κλαδιά αγκιστρωμένη,

σ’αφάβρωμα λευκό.

Χρόνο με το χρόνο,

φθίνω λιγοστεύω,

κι αν δεν είναι αρκετό,

ένας ένας, τεμαχίζομαι, μπορώ!

νιότη, μαζί σου να χωρέσω,

στο πάντα του κάποτε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s