Η Κοσμική σου Θλίψη

Δεν έχω δικαιολογία
Ουδέποτε είχα
Παρά μια σιωπή
Ν’αυλακώνει το δέρμα
Να κλειδώνει το σαγόνι
Και να φτύνει ρινίσματα
Τσακισμένων γομφίων
Κι ένα ποτήρι
Σ’εαυτόν σπονδή
Να σπρώχνει τη γητειά
Και τη κατάρα
Στου νου το χωνευτήρι
Και πάλι απ’την αρχή.
Ο ύπνος σ’εγκατέλειψε
με τ’όνειρο εδώ
στου καθενός το θυμιατήρι
με τη πνοή ν’αγκομαχεί
τάμα στη βλασφήμια
το παραμιλητό
Λέξεις μ’απόηχο χαστουκιών
Και λιπαρής σάρκας τριβή
Κρυφογελώ στον ίσκιο μου
Σα κάτι να γνωρίζω
Και σε κοιτώ
μασκαρεμένη απόγνωση
να διώχνεις τις παρηγοριές
που ζωντανό τσιμπολογούν
το ύστερο ψοφίμι.
Μείνε να λογιστεύεις
Κι εγώ να σε μετρώ
Μασώντας τα χείλη
Στου μπουρμπουάρ το κύλισμα
Σβήσε να φεύγω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s