Κάθε δωδεκάτη Ιούνη (στο Γιάννη Τσ.)

Απ’τη φωτεινή πλατεία με τις σφαγμένες νερατζιές

Βρόγχοι δίχως πνεύμονες,

Κι απ’τα μιας λωρίδας ουρανού στενά

Ώς της άνυδρης Δροσοπούλου το σκοτεινό το σύνορο

Τρέχουν τα φαντάσματα μας,στεγνά και κίτρινα

Απ’το ξανθό σου κεφάλι, σημείο άπιαστο στο χάρτη

Απ’το πήγαινε- έλα δυνάμωσαν τα πόδια

Και δώσαμε  τη μπάλα στα πιο ψηλά κλωνάρια

Των  ευκαλύπτων της συγκάλυψης ,φαιοπράσινη Φωκίωνος

Σπάζοντας  γυάλινα παραβάν  παρδαλού ψεύδους

Μπρος στη  γυμνή πραγματικότητα.

Τούτη η μέρα κλείστηκε στο ψυγείο, φίλε.

Σαν εκρεμμές  γατζωμένο στων μαγαζιών τις τέντες

Και απ’το πήγαινε έλα νεύρωσαν τα χέρια

Κι έστρεψαν πάνω τους ακέφαλα βελόνια.

Τελευταία φορά είκοσι χρόνια πριν,σα χθες

Ψώνιζες τσιγάρα απ’το περίπτερο της Έφης

Κι εγώ μια σοκολάτα

Τα λέμε είπες κι έφυγες,μέσα στο θάμπος της πλατείας

Όσο στο επέτρεπε η δανεική σου  βραχνάδα

Τα λέμε είπα κι έφυγα σ’άλλη  εξορία

Τούτη η μέρα κλείστηκε στο ψυγείο,φίλε.

Τ’άφησα όλα εκεί,ξέρεις

Την άτσαλη πορεία της αερόμπαλας

Που βάφτισα τύχη, κι ακρωτηριάστηκα

Τις κλεμμένες τσόντες απ’το περίπτερο

Που έστρωσα έρωτα,και με βίασα

Τα αυτοκόλλητα για τη συλλογή

Που κρέμασα γαλόνια,και φακελώθηκα

Τις τροχιές μας μέχρι τη Πατησίων κι έπειτα εσύ μόνος

Στο σύνορο της ζούγκλας, πάντα μόνος

Στα εκπέσοντα άστρα της Φυλής

Και τ’απόνερα της Αχαρνών.

Είκοσι σχεδόν χρόνια κι εσύ

στα δεκατέσσερα

Έκανες τη ζημιά

Πρώτη και στερνή και νόθα

Πώς να χωρέσουν ένα μίλι αναμνήσεις

Σ’ένα τσίγκινο κουτί ,στο ράφι του Κόκκινου Μύλου

Πόσο μάλλον εσύ.

-Όπως χώρεσε μια μέρα στο ψυγείο.-

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s