Επιτύμβια απόξεσις του Γ’Ενικού (αντί τρισαγίου)

Τί κι αν έκλεισαν τα φαντάσματα μας στο χαρτί
και δυό λόγια παστρικά
στη μάρμαρη τράπεζα της λήθης
κι’ό,τι έμεινε, συσσίτιο,
κάτω απ’των ριζών τον ίσκιο
στους αδελφούς των μυριων θύματων, των άφρονων βήματων
μιας μακάβριας προμενάδας
που τρέμει τις ρωγμές.
Κάποτε γήτευε κι όριζε το βήμα στις οπλές
άλλωτε σμίλευε το αίμα στων δοντιών τις μύτες
και στη βιασύνη τράβαγε μια χούφτα αριθμούς
Δευτέρα με Παρασκευή
ώσπου στερέψαν καλοκαίρι
και νύχτωσε το μεσημέρι.

κρίμα βαρύ και μετέωρη, κενή αποσκευή
και το χέρι κόκκινο ,γρυπό ,να μη νιώθει βάρος
μέχρι που πίστεψε πώς δεν κρατά.
Φύτρωσαν στα λαγόνια μας χειρολαβές
τ’άπλυτα πάντοτε ασήκωτα,νωπά
και ξέχωρα τα μαύρα.

Τι κι αν τα νύχια δείλιασαν στην άκρη των βλεφάρων
και σήκωσαν και κοίταξαν κατάματα ήλιο και θεό

στο σκοτάδι είπαν κι άκουσαν ακόμα πιο πολλά
και κόσμους καλλίτερους χτίσαν πίσω απ’τα κλειστά μάτια

 

θέλει ψυχή και σπλάχνο να φτύσεις το ξύλινο τούτο τροχονόμο
στου νι και του άλφα τη σκιά
του ‘να’ μιας προσταγής
θανάτου κι αναστάσεως μονόχρωμα φανάρια

Συ κι όσοι απέπλευσαν νωρίς
κατακερματισμενοι δίχως οβολό και μνήμη
δεν πέρασα το δάχτυλο σε θυμιατών σκανδάλες
αλαφρώνοντας το στεναγμό στου καπνού το βάρος
παρά δυο σπασμένα ποδάρια
κούτσα κούτσα στο στίβο του ήλιου τούτου
έρχομαι κι εγώ,στη πρώτη ή τη τελεύταια σελίδα κρεμασμένος
σ’άλλων υγειά στουπί
με δεκανίκι για κουπί.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s