Στην Άρση του 28ου βηματισμού.

Σε χάρτινο σωρό,από λίστες ληστών
και αριθμητικές απεικονίσεις
νοτισμένα απ’το πάτο του ποτηριού
σχηματίζουν χειροπέδες.
Έχουμε το μολύβι μας μυτερό
για κάθε ενδεχόμενο
στο θρύλημα του παράσιτου
που έζησε στης μάνας το κεφάλι
και τραβήχτηκε απ’το κάθε εραστή
και κρεμάστηκε
πάνω από χαρτονομίσματα και χάπια
όταν σκυφτή έκλαιγε με τα πόδια αντάμα
Μη κλαις ρε μάνα
Εδώ θα μείνω,στ’ αχτένιστο σου κεφάλι
κι ας είναι καλύτερη η ζωή
στα δάση του βιαστή.
Να μ’αγαπάς κι ας μη με ξέρεις
Να τ’αγαπάς κι ας μη σου μοιάζουν,
-όλα σου τα παιδιά-
κι ας μη ταιριάζουν
στο γαλάζιο σου χιτώνα.
Θα βρουν το δρόμο τους κι αυτά,αν θες,
σε άτσαλες λευκές γραμμές
πικρού ξεθωριασμένου σπέρματος.
Να ξέρεις,
τούτο που ουδέποτε θα ταιριάξει
στο γαλάζιο σου χειμώνα
είν’ το κόκκινο του αίματος.

Θα’χουμε το νου μας μυτερό
και το βλέμμα πλανεμένο,
λερωμένοι απ’το πάτο της τεφροδόχης
να σχηματίζουμε ήλιο.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s