Επιτύμβια απόξεσις του Γ’Ενικού (αντί τρισαγίου)

Τί κι αν έκλεισαν τα φαντάσματα μας στο χαρτί και δυό λόγια παστρικά στη μάρμαρη τράπεζα της λήθης κι'ό,τι έμεινε, συσσίτιο, κάτω απ'των ριζών τον ίσκιο στους αδελφούς των μυριων θύματων, των άφρονων βήματων μιας μακάβριας προμενάδας που τρέμει τις ρωγμές. Κάποτε γήτευε κι όριζε το βήμα στις οπλές άλλωτε σμίλευε το αίμα στων δοντιών … Continue reading Επιτύμβια απόξεσις του Γ’Ενικού (αντί τρισαγίου)

Βία Αγίων κι ένας τραυλός αφορισμός.

''Απ’το κυανό στο μαύρο''  αντηχεί ο άη αιώνεος, Μιάμιση βάρδια θανάτου και μια πόρτα που βρίζει σε χίλιους ομόφωνους διακόπτες, στο τέμπλο των εικονοκλαστών ζωγραφίζουμε τη πίστη μας Με το κερί ν’αλείφει τις λεπτομέρειες Και κάτω απ’το χαλί της μουσικής, οι νερωμένες μας κουβέντες. Όμως ήρθαμε σα φίλοι Και δε σηκώνουμε λέξη Ούτε κοίταγμα Σχεδόν … Continue reading Βία Αγίων κι ένας τραυλός αφορισμός.

Η Κοσμική σου Θλίψη

Δεν έχω δικαιολογία Ουδέποτε είχα Παρά μια σιωπή Ν’αυλακώνει το δέρμα Να κλειδώνει το σαγόνι Και να φτύνει ρινίσματα Τσακισμένων γομφίων   Κι ένα ποτήρι   Σ’εαυτόν σπονδή Να σπρώχνει τη γητειά Και τη κατάρα Στου νου το χωνευτήρι Και πάλι απ’την αρχή.   Ο ύπνος σ’εγκατέλειψε με τ’όνειρο εδώ στου καθενός το θυμιατήρι με … Continue reading Η Κοσμική σου Θλίψη

Κάθε δωδεκάτη Ιούνη (στο Γιάννη Τσ.)

Απ’τη φωτεινή πλατεία με τις σφαγμένες νερατζιές Βρόγχοι δίχως πνεύμονες, Κι απ’τα μιας λωρίδας ουρανού στενά Ώς της άνυδρης Δροσοπούλου το σκοτεινό το σύνορο Τρέχουν τα φαντάσματα μας,στεγνά και κίτρινα Απ’το ξανθό σου κεφάλι, σημείο άπιαστο στο χάρτη Απ’το πήγαινε- έλα δυνάμωσαν τα πόδια Και δώσαμε  τη μπάλα στα πιο ψηλά κλωνάρια Των  ευκαλύπτων της … Continue reading Κάθε δωδεκάτη Ιούνη (στο Γιάννη Τσ.)

Σιέστα

  Η ουρά απλώνεται ώς τα πέρατα του ορίζοντα σα γραμμή από μπαρούτι σε ναρκωμένο σαμποτάζ Μπρος στη Προκρούστεια Κλίνη Άλλοι σκυφτοί κι άλλοι στων ποδιών τις μύτες Χαϊδεύουν στερνά τη μονάκριβη τους υπερβολή Στο τσεκούρι του ίσου και τη κλωστή του δίκιου Υπήρξαν κάποιοι  που γέννησαν σπινθήρα Κι έσβησαν σε σάλιο γνωστικών Ροδόχροο σπέρμα εκείνων … Continue reading Σιέστα

Ιντερσυντέλικος

Με βήμα σερνάμενο σπρώχνω στωικά, φέρετρο λευκό της νιότης, ανάμεσα σε δυό σημεία φυγής, στης μαδαρής ατράπου τις γωνίες. Ανυπόδητος, μελαγχίτων κι ασκεπής, νύχτα ασβολερή κι άφεγγες γαλαρίες, μένουν δυο πόδια κι όψη μιά, διαόλου και θεού προδότης. Νιότη βαριά, νιότη τεμπέλα, νιότη στο γόνυ χορεμένη, τρύπα στης μνήμης το κουτί, νιότης λωβοί ξεχειλωμένοι, νιότη λεκιασμένη … Continue reading Ιντερσυντέλικος

Κρόνος στο 8ο Οίκο

Όλα φαίνονται τόσο μικρά από δω σχεδόν δύο διαστάσεων! Μήπως είμαι η τρίτη,η φαρμακερή; πρέπει να σκεφτώ,να συγκεντρωθώ τα όλα μου σε μια βαλίτσα πριν μαζευτούν τα μυρμήγκια κι ανηφορίσουν το τοίχο. Ξάφνου ήρθε στο νου ο Τρελός Κόσμος όμως τα παιδιά έχουν μάθημα κι ο δάσκαλος κατοικεί στο ρετιρέ.. -Κατέβα κάτω! -Πιο γρήγορα από … Continue reading Κρόνος στο 8ο Οίκο