Φωνή Βοός εν τη ερήμω

Φόρεσε μόνο του τις χειροπέδες κι εξήλθε των θυρών καρπό με καρπό παλάμη στη παλάμη μα κάτω και πάνω κι έξω απ’των χεριών το κύκλο αέρας παγερός και μέσα του καμίνι ξεχνώντας πώς έτσι οι στρόβιλοι γεννιούνται αποτυπώνοντας, στο χώμα μιας αγκαλιάς ασύδοτης, που συνέθλιψε και συνέτριψε, τους κύκλους δυο δέσμιων χεριών.

Κηλίδες χοής κάτω απ’το χαλί.

Φύσηξε στο κερί,στη πιο ακμαία του φλόγα και κάθισε στο σκοτάδι στη μνήμη της πρώτης σπίθας Έπειτα γκρέμισε το πίνακα,στη πιο λαγαρή του έκφραση κι ατένισε το τοίχο στη μνήμη της πρώτης πινελιάς Και στάθηκε μέρες,στάθηκε μήνες,στάθηκε χρόνια που ήσαν ώρες στα μουσκεμένα κάρβουνα του νόστου δυο στιγμών, στάχτη στα μαλλιά, του μιάσματος η όψη … Continue reading Κηλίδες χοής κάτω απ’το χαλί.

χωρίς κολλαγόνο

Μ’όλα τα νύχια στου στέρνου  σταυροδρόμι στη πλατεία των παθών κι αφύλακτη διάβαση γαμήλιων πομπών κι οκνηρών επιταφίων σκίζω τη σάρκα στα δυό γυμνός επιδειξίας που δεν έμεινε τίποτε να γδύσει και στο μέσα  ζάρες, γραμμές στου χρόνου το κελί μετρούν μέχρι λευτεριά κι η πρώτη άτσαλη πιο βαθιά γέννησε γραμμές κι όχι λαγούμια ζάρες πίσω … Continue reading χωρίς κολλαγόνο

Η βροχή των θραυσμάτων.

Ένα σύμπαν στη τσέπη μαζί με κέρματα κι ένα κλειδί αν δεν έχεις το διάολο σου άκοπος κι αδάγκωτος πέφτεις και φτου ξανά στη ρίζα σε χρόνους δίψας και κάτουρα περαστικών το κρακ των ρωγμών της υπομονης κι ο κόκκινος σπινθήρας της σύνεσης το σαλεμένο ράσο η σκισμένη μπούρκα η ματιά σ'ενός μέτρου άπειρο η … Continue reading Η βροχή των θραυσμάτων.

Κάτω απ’του κανταδόρου την ομπρέλα.

Γράψε καρδιά μου,γράψε στο χαρτί,στο τοίχο,στη κουρτίνα κόλλα τις σελίδες στην άδεια σου βιτρίνα και γυρνά τη καρτέλα στο 'κλειστόν' Γράψε καρδιά μου,γράψε μ'όλο το χρόνο που'χεις στα λεπτά σου ενός κόκκου κλεψύδρα και χάνεται η σειρά σου σε πηγάδια φλύαρα κωφών ακροατών Ο κόσμος τρέχει, καρδιά μου,τρέχει κι όλο ξεφεύγει κι όλο απέχει μα η … Continue reading Κάτω απ’του κανταδόρου την ομπρέλα.

Ο Μονήρης εναγκαλιστής στο χορό του μηδενός.

Δυο γραμμές της Ελίζαμπεθ Μπίσοπ τις βρήκα ένα πρωί στην εικονική μου θυρίδα με το ψαλίδι του χωρισμού ακόμα νωπό -η τέχνη του να αποστερείσαι δεν είναι δύσκολο να κατακτηθεί κι ας μοιάζει με καταστροφή- κι ας έμοιαζε μ'απώλεια και δεν ήταν γιατί ήμουν εκεί. η τέχνη να δέσεις δυο κομμάτια κλωστής που έχει κοπεί μικρούς … Continue reading Ο Μονήρης εναγκαλιστής στο χορό του μηδενός.